.+*[$nowdroP]*+. View my profile

Selafia5

Chapter9 : [2/11/55]

posted on 02 Nov 2012 03:25 by seldom in Selafia5
*นิยาย ที่นำมาโพสต์ไว้ในบล็อคเป็นการสำรองข้อมูลก่อนลงเว็บ Dek-d.com ดังนั้นจะมีการอัพที่ไวกว่าแต่จะไม่มีการแจ้งเปอร์เซ็นต์ที่แน่นอนนะจ๊ะ*
 
 
Chapter9 : 
 
 

      กลิ่นหอมของใบชา และเสียงใบไม้ที่ลู่ตามลมอย่างเป็นธรรมชาติ ปลุกสติอันเลือนรางของเซลาเฟียให้แจ่มชัดขึ้น ดวงเนตรสีเพลิงขยับเปิดอย่างเชื่องช้าและพบกับศาลาเล็กๆหลังเดิมที่ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ เช่นเดียวกับคนตรงข้ามที่ยังคงประดับรอยยิ้มอ่อนโยนให้เหมือนเดิม

      “ไม่ได้เจอกันนานนะยัยเด็กซน” คำพูดที่ยังเจือกระแสอบอุ่น ดวงตาสีเพลิงจึงรื้นไปด้วยน้ำตา

      “นานมากจริงๆ ตาลุงช่างเทศน์” หญิงสาวปาดน้ำตาช้าๆ และส่งยิ้มให้เขาอย่างแสนคิดถึง

      “ร้องไห้ทำไมหือ? โตป่านนี้แล้วยังร้องไห้เป็นเด็กๆไม่เลิกเลยนะ” เวย์ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอซับน้ำตาเงียบๆ แต่ระยะห่างที่เขาสร้างขึ้น มันทำให้เธอปวดใจ

      เธอเองก็ไม่ต่างกับผู้หญิงเลวๆคนหนึ่ง ที่ทรยศหักหลังผู้ชายดีๆคนนี้ แต่เขาก็ยังคงเลือกที่จะยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน วางตัวเป็นพี่ชายที่แสนดี ไม่เปิดเผยความเจ็บปวดใดๆให้เธอเห็น

      “เวย์...ฉัน...”

      “ดื่มน้ำชาสักหน่อยมั้ย ชาดอกไมเดรคที่เธอชอบยังไงล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยตัดบทและเลื่อนถ้วยชามาตรงหน้าเธอ เซลาเฟียจึงยกแก้วชาขึ้นจิบพอเป็นพิธี

      “อร่อยไหม?” เวย์ถามด้วยเสียงอ่อนโยน

      “อื้อ...ชาไมเดรคที่นายชงให้ทั้งหอม ทั้งกลมกล่อม” เซลาเฟียสูดดมกลิ่นชาด้วยดวงตาล่องลอย “ถ้าไม่มีนาย ฉันคงจะหาดื่มที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว”

      บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงสายลมผะแผ่วที่พัดพามาอย่างอ่อนโยน เขาและเธอต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง และเวย์ก็เลือกที่จะไม่รับฟังความคิดใดๆจากเซลาเฟียซึ่งเขาจะได้ยินอยู่เสมอในโลกแห่งจิตใจนี้

      “เธอยังจำพิณตัวนี้ได้ไหม?” ในมือของชายหนุ่มคือพิณสีทองอร่าม ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีชิ้นแรกที่ทำให้เธอหลงใหลในเสียงดนตรีของเขา

      “จำได้สิ” หญิงสาวมองไปที่พิณตัวนั้นอย่างอ่อนโยน และคิดถึงไปยังฮาร์ปสีเงินเครื่องใหญ่ในห้องลับของเธอด้วย “มันเป็นพิณที่บรรเลงเพลงได้เพราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลยจริงๆ”

      “เสียดายจริงๆที่มันพังไปก่อนที่ฉันจะมอบให้กับเธอ”

      “ไม่หรอก” เซลาเฟียส่ายหน้า “พิณตัวนี้สมควรจะอยู่กับนาย รวมถึงฮาร์ปตัวนั้นด้วย”

      เวย์ขยับยิ้มรับ ก่อนจะบรรจงกรีดนิ้วไปตามเส้นสายเพื่อสร้างเสียงเพลง ขับกล่อมให้รอบกายเต็มไปด้วยความอบอุ่นและสุขสงบ

      ทำนองเพลงเก่าๆที่คลอเคล้าไปกับภาพสวนดอกไม้งาม นำพาให้จิตใจสงบลงตามไปด้วย หญิงสาวยกน้ำชากลิ่นหอมขึ้นมาจิบเรื่อยๆ เพื่อดื่มด่ำบรรยากาศแห่งความสุขที่เธอจะมีกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย

      เธอมั่นใจว่าเวย์ต้องรู้มาก่อนแล้วว่าทำไมเธอถึงเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ และการกระทำทุกอย่างของเขาก็บ่งบอกชัดเจนว่าเขาเตรียมใจแค่ไหนในการจากไป

      บทเพลงที่มีทำนองรวดเร็วเริ่มบรรเลงช้าลงเรื่อยๆ และอ่อนโยนเสียจนเคลิบเคลิ้ม เปรียบเสมือนชีวิตของพวกเขาทั้งสอง ที่พบกันเมื่อยังเป็นเด็กน้อยวัยซุกซน ก่อเกิดเป็นมิตรภาพจนถักทอกลายเป็นความรักที่อบอุ่น...ความรักครั้งแรกที่แสนบริสุทธิ์

      เวย์หยุดเสียงดนตรีไว้เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวที่ถือถ้วยน้ำชาเย็นชืดไว้ในมือ

      “ถ้าทำได้ ฉันก็อยากจะหยุดความทรงจำของพวกเราทั้งสองไว้ตอนนั้น...ตอนที่เธอยังไม่พบกับเขา”

      “เวย์...”

      “แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น “เวลาของฉันได้หมดลงแล้วตั้งแต่ตอนนั้น”

      “ฉันขอโทษ...ฮึก...” หญิงสาวเริ่มร้องไห้ เมื่อคิดไปถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องถูกเนรเทศออกจากมารีน่า ในขณะที่เธอเป็นฝ่ายตื่นเต้นดีใจอย่างกับผู้หญิงโง่งมที่ไม่รู้สักนิดว่ากำลังทำร้ายผู้ชายที่ตัวเองรัก “เพราะฉัน...นายถึงได้...ฮึก...”

      “ไม่เอาสิเด็กโง่” เวย์วางมือลงบนหัวของเธออย่างแผ่วเบา “ฉันผิดเองต่างหาก ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเธอ ฉันเป็นคนเลือกเส้นทางนี้เอง ดังนั้นอย่าโทษตัวเองอีกเลยนะ”

      ใช่...เขาเลือกเส้นทางแห่งความตายเพราะความรักอันแท้จริงที่มีให้กับเธอ แต่เธอกลับทิ้งเขาไปหาผู้ชายคนอื่น เธอช่างเป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจเสียจริง

      “ถึงยังไงฉันก็...” พูดไม่ทันจบประโยค เวย์ก็ยกมือขึ้นแตะปากเธออย่างแผ่วเบา

      “ถ้าตอนนี้ฉันย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็จะยังคงเลือกเส้นทางนี้เหมือนเดิม” ดวงตาสีนิลแสดงให้เห็นถึงความรักที่เขามีให้เธอเสมอ “เพราะมันทำให้ฉันได้พบกับความทรงจำที่แสนล้ำค่า และผู้หญิงที่แสนสำคัญของฉัน”

 
 
 
 

บทนำ : http://seldom.exteen.com/20100520/entry

Chapter 1 รายนาม : http://seldom.exteen.com/20100520/chapter1

Chapter 2 เดท? : http://seldom.exteen.com/20100520/chapter2

Chapter 3 เปิดเผย : http://seldom.exteen.com/20100707/chapter3

Chapter 4 งานเวทประยุกต์ : http://seldom.exteen.com/20110418/chapter4

Chapter 5 ปิดเทอม : http://seldom.exteen.com/20110418/chapter5

Chapter 6 จุดเริ่มต้น : http://seldom.exteen.com/20110730/chapter6

Chapter 7 บทสรุปที่ยังไม่สิ้นสุด : http://seldom.exteen.com/20111016/chapter7 

Chapter 8 ดาบไมนัส :  http://seldom.exteen.com/20120418/chapter8  

      กลิ่นหอมของใบชา และเสียงใบไม้ที่ลู่ตามลมอย่างเป็นธรรมชาติ ปลุกสติอันเลือนรางของเซลาเฟียให้แจ่มชัดขึ้น ดวงเนตรสีเพลิงขยับเปิดอย่างเชื่องช้าและพบกับศาลาเล็กๆหลังเดิมที่ยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำ เช่นเดียวกับคนตรงข้ามที่ยังคงประดับรอยยิ้มอ่อนโยนให้เหมือนเดิม

      “ไม่ได้เจอกันนานนะยัยเด็กซน” คำพูดที่ยังเจือกระแสอบอุ่น ดวงตาสีเพลิงจึงรื้นไปด้วยน้ำตา

      “นานมากจริงๆ ตาลุงช่างเทศน์” หญิงสาวปาดน้ำตาช้าๆ และส่งยิ้มให้เขาอย่างแสนคิดถึง

      “ร้องไห้ทำไมหือ? โตป่านนี้แล้วยังร้องไห้เป็นเด็กๆไม่เลิกเลยนะ” เวย์ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอซับน้ำตาเงียบๆ แต่ระยะห่างที่เขาสร้างขึ้น มันทำให้เธอปวดใจ

      เธอเองก็ไม่ต่างกับผู้หญิงเลวๆคนหนึ่ง ที่ทรยศหักหลังผู้ชายดีๆคนนี้ แต่เขาก็ยังคงเลือกที่จะยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน วางตัวเป็นพี่ชายที่แสนดี ไม่เปิดเผยความเจ็บปวดใดๆให้เธอเห็น

      “เวย์...ฉัน...”

      “ดื่มน้ำชาสักหน่อยมั้ย ชาดอกไมเดรคที่เธอชอบยังไงล่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยตัดบทและเลื่อนถ้วยชามาตรงหน้าเธอ เซลาเฟียจึงยกแก้วชาขึ้นจิบพอเป็นพิธี

      “อร่อยไหม?” เวย์ถามด้วยเสียงอ่อนโยน

      “อื้อ...ชาไมเดรคที่นายชงให้ทั้งหอม ทั้งกลมกล่อม” เซลาเฟียสูดดมกลิ่นชาด้วยดวงตาล่องลอย “ถ้าไม่มีนาย ฉันคงจะหาดื่มที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว”

      บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเงียบ มีเพียงสายลมผะแผ่วที่พัดพามาอย่างอ่อนโยน เขาและเธอต่างจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง และเวย์ก็เลือกที่จะไม่รับฟังความคิดใดๆจากเซลาเฟียซึ่งเขาจะได้ยินอยู่เสมอในโลกแห่งจิตใจนี้

      “เธอยังจำพิณตัวนี้ได้ไหม?” ในมือของชายหนุ่มคือพิณสีทองอร่าม ซึ่งเป็นเครื่องดนตรีชิ้นแรกที่ทำให้เธอหลงใหลในเสียงดนตรีของเขา

      “จำได้สิ” หญิงสาวมองไปที่พิณตัวนั้นอย่างอ่อนโยน และคิดถึงไปยังฮาร์ปสีเงินเครื่องใหญ่ในห้องลับของเธอด้วย “มันเป็นพิณที่บรรเลงเพลงได้เพราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลยจริงๆ”

      “เสียดายจริงๆที่มันพังไปก่อนที่ฉันจะมอบให้กับเธอ”

      “ไม่หรอก” เซลาเฟียส่ายหน้า “พิณตัวนี้สมควรจะอยู่กับนาย รวมถึงฮาร์ปตัวนั้นด้วย”

      เวย์ขยับยิ้มรับ ก่อนจะบรรจงกรีดนิ้วไปตามเส้นสายเพื่อสร้างเสียงเพลง ขับกล่อมให้รอบกายเต็มไปด้วยความอบอุ่นและสุขสงบ

      ทำนองเพลงเก่าๆที่คลอเคล้าไปกับภาพสวนดอกไม้งาม นำพาให้จิตใจสงบลงตามไปด้วย หญิงสาวยกน้ำชากลิ่นหอมขึ้นมาจิบเรื่อยๆ เพื่อดื่มด่ำบรรยากาศแห่งความสุขที่เธอจะมีกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย

      เธอมั่นใจว่าเวย์ต้องรู้มาก่อนแล้วว่าทำไมเธอถึงเข้ามายังสถานที่แห่งนี้ และการกระทำทุกอย่างของเขาก็บ่งบอกชัดเจนว่าเขาเตรียมใจแค่ไหนในการจากไป

      บทเพลงที่มีทำนองรวดเร็วเริ่มบรรเลงช้าลงเรื่อยๆ และอ่อนโยนเสียจนเคลิบเคลิ้ม เปรียบเสมือนชีวิตของพวกเขาทั้งสอง ที่พบกันเมื่อยังเป็นเด็กน้อยวัยซุกซน ก่อเกิดเป็นมิตรภาพจนถักทอกลายเป็นความรักที่อบอุ่น...ความรักครั้งแรกที่แสนบริสุทธิ์

      เวย์หยุดเสียงดนตรีไว้เพียงเท่านั้น ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวที่ถือถ้วยน้ำชาเย็นชืดไว้ในมือ

      “ถ้าทำได้ ฉันก็อยากจะหยุดความทรงจำของพวกเราทั้งสองไว้ตอนนั้น...ตอนที่เธอยังไม่พบกับเขา”

      “เวย์...”

      “แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มยิ้มกว้างขึ้น “เวลาของฉันได้หมดลงแล้วตั้งแต่ตอนนั้น”

      “ฉันขอโทษ...ฮึก...” หญิงสาวเริ่มร้องไห้ เมื่อคิดไปถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องถูกเนรเทศออกจากมารีน่า ในขณะที่เธอเป็นฝ่ายตื่นเต้นดีใจอย่างกับผู้หญิงโง่งมที่ไม่รู้สักนิดว่ากำลังทำร้ายผู้ชายที่ตัวเองรัก “เพราะฉัน...นายถึงได้...ฮึก...”

      “ไม่เอาสิเด็กโง่” เวย์วางมือลงบนหัวของเธออย่างแผ่วเบา “ฉันผิดเองต่างหาก ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเธอ ฉันเป็นคนเลือกเส้นทางนี้เอง ดังนั้นอย่าโทษตัวเองอีกเลยนะ”

      ใช่...เขาเลือกเส้นทางแห่งความตายเพราะความรักอันแท้จริงที่มีให้กับเธอ แต่เธอกลับทิ้งเขาไปหาผู้ชายคนอื่น เธอช่างเป็นผู้หญิงที่น่ารังเกียจเสียจริง

      “ถึงยังไงฉันก็...” พูดไม่ทันจบประโยค เวย์ก็ยกมือขึ้นแตะปากเธออย่างแผ่วเบา

      “ถ้าตอนนี้ฉันย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็จะยังคงเลือกเส้นทางนี้เหมือนเดิม” ดวงตาสีนิลแสดงให้เห็นถึงความรักที่เขามีให้เธอเสมอ “เพราะมันทำให้ฉันได้พบกับความทรงจำที่แสนล้ำค่า และผู้หญิงที่แสนสำคัญของฉัน”