.+*[$nowdroP]*+. View my profile

พล็อตนิยายใหม่??

posted on 29 Apr 2011 00:03 by seldom
          นั่นแหละ 555 พอดีฟังเพลง หลับตาก็รู้ แล้วมันอินก็เลยเอามาเพิ่มๆยัดๆในพล็อตนิยายเดิมที่เคยคิดไว้ แต่เรื่องนี้ยังไม่เคยเขขียนออกมาจริงจัง สุดท้ายเลยเอามาเขียนเป็นช็อทสตอร์รี่แทน 555 เชื่อว่าอาจจะเอามาเกลาแต่งอีกในแบบฟูลเวอร์ชั่น เพราะเรายังไม่เปิดเผยความลับของย่อหน้าแรกและเรย์เบิร์ทเลยนิเนอะ คริๆ ใครอยากติดตามก็รอการอัพในบล็อคได้เลยนะงับ ><
 
+++++++++++++++++++++++++++++++++
 

                “สิ่งปรารถนาของเจ้าคืออะไรหรือ?”

                “สิ่งที่ข้าปรารถนาเหรอคะ อืม...คงจะเป็นการมีเพื่อนสักคนล่ะมั้งคะ” 

                ใบหน้างดงามราวรูปปั้นเทพบุตรฉายชัดถึงความสงสัยก่อนเอ่ยถาม 

                “เจ้าไม่อยากได้เพชรนิลจินดา หรือของมีค่ามากมายหรือ?” 

                “ไม่ค่ะ” เด็กน้อยส่ายหน้า “ท่านแม่เคยสอนว่า ของเหล่านั้นเป็นเพียงสิ่งของนอกกาย แต่เพื่อนแท้จะอยู่กับเราตราบนิจนิรันดร์ ข้าอยากมีเพื่อนอย่างที่ท่านแม่เคยพูดไว้ ท่านจะเป็นเพื่อนข้าได้ไหมคะ?” 

                ผู้ถูกถามขยับยิ้มหล่อเหลา ยกมือขึ้นลูบหัวเล็กๆอย่างเบามือ 

                “ได้สิ ข้าสัญญา” 

                เด็กสาวชูนิ้วก้อยขึ้นมาตรงหน้า ทำให้เขาต้องเกี่ยวนิ้วเล็กๆนั่นด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน 

                “เมื่อถึงเวลา...ข้าจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเจ้าเอง...” 

 

                เปลือกตาบางกะพริบถี่เมื่อแสงแดดส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้า มือเล็กๆยกขึ้นบังตาเพื่อมองไปยังภาพด้านหน้าด้วยความตื่นเต้นสนุกสนาน

                “ท่านหญิงคะ เดินมาอยู่ในที่ร่มเถอะเจ้าค่ะ แสงแดดจะเป็นอันตรายต่อผิวได้นะเจ้าคะ”

                “โดนแดดครู่เดียวเองเตรา มันไม่ทำอันตรายผิวเราขนาดนั้นหรอก”

                แม้จะตอบกลับเช่นนั้น หากแต่ท่านหญิงก็ว่าง่าย ยอมเดินเข้าที่ร่มแต่โดยดี เตราจึงอดไม่ได้ที่จะสำรวจแขนที่ขาวเนียนนุ่มละมุนมือนั้นอย่างละเอียด ราวกับกลับว่าจะมีสิ่งใดมาทำให้มันแปดเปื้อน

                “ท่านควรจะใส่ใจตัวเองมากกว่านี้รู้ไหมเจ้าคะ หากท่านลอร์ดเฟอร์นาทมาเห็นท่านไม่ดูแลตัวเองเช่นนี้ ข้าคงถูกท่านลอร์ดตำหนิ”

                “รู้แล้วล่ะจ้ะเตรา แต่เชื่อข้าเถอะว่าเฟอร์นาทไม่มีทางสนใจเรื่องยิบย่อยพวกนี้หรอก” ดวงตาสีมรกตฉายแสงวาววับเมื่อกล่าวถึงคนรักของหล่อน “ไปกันเถอะ ให้เขารอนานจะไม่ดี”

                “เจ้าค่ะ”

                ตุบ 

                ไม่ทันที่ร่างบางจะออกเดิน หญิงสาวก็เซไปตามแรงชนจากชายผู้หนึ่ง ในคราแรกเธอคิดไว้แล้วเชียวว่าต้องล้มลงคลุกฝุ่นให้เตราต้องบ่นอีกแล้วแน่ๆ ทว่าอ้อมแขนกับกลิ่นหอมอ่อนๆกลับทำให้ความคิดทุกอย่างหยุดนิ่ง ท่านหญิงเงยหน้าขึ้นมองสบกับดวงหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ดวงตาสีทองสว่างเจิดจ้ารวมถึงเรือนผมสีเดียวกันขับให้ผิวขาวๆของเขายิ่งโดดเด่นขึ้นมาอีกเท่าตัว

                เค้าความอ่อนโยนอย่างคนเป็นสุภาพบุรุษฉายเกลื่อนอยู่ทั่วใบหน้าของเขาผู้นั้น เสน่ห์ของชายชาตรีขับให้หล่อนหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

                “ขออภัยครับ ข้าผิดเองที่ไม่ได้ดูทางให้ดี ทำให้ท่านต้องเกือบได้รับอุบัติเหตุเพราะข้า”

                เสียงทุ้มนุ่มมีเสน่ห์ราวเสียงดนตรีกังวานก้องเรียกสติที่มีอยู่น้อยนิดให้กลับคืนมา ท่านหญิงหยัดกายยืนอย่างมั่นคงและถอยห่างจากเขาด้วยระยะห่างที่เหมาะสมสำหรับชายหนุ่มหญิงสาวที่มิได้เป็นอะไรกันมากไปกว่าคนแปลกหน้า

                “ไม่เป็นไรค่ะ ข้าเองก็ผิดที่ยืนขวางทางเดินเช่นนี้”

                “เรย์เบิร์ท ลูน ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

                ชายหนุ่มยื่นมือมาอย่างมีมารยาทพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร ตามปกติแล้วเธอค่อนข้างจะวางตัวกับคนที่เพิ่งคุยกันได้ไม่กี่ครั้ง ทว่าเขากลับมีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคย หญิงสาวจึงจับมือตอบรับตามมารยาท

                “เรเชล เมอรีสัน ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ”

 

                “เฟอร์นาท~”

                เสียงร้องเรียกจากทางด้านหลังทำให้เจ้าของชื่อหันตาม ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของดวงตาสีน้ำเงินเข้มขยับรอยยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างเล็กของแฟนสาววิ่งดุ๊กๆมาแต่ไกลก่อนจะโผเข้ากอดเขาอย่างแสนซน

                “เจ้าไม่ควรทำอย่างนี้รู้ไหม ใครมาเห็นจะถูกว่าเอาได้”

                คำดุที่กล่าวอย่างไม่จริงจังนักทำให้หญิงสาวหัวเราะเสียงสดใส เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้พบและพูดคุยกับเขา ชายหนุ่มผู้ซึ่งจะมาเป็นคู่ชีวิตของเธอในอนาคตอันใกล้นี้ เรเชลคลายอ้อมกอดออกแล้วขยับกายมาเดินข้างเขาแทน

                “ ที่จริงแล้วเจ้าอายใช่ไหมล่ะ” หญิงสาวหัวเราะคิก เรือนผมสีทองสวยพัดพลิ้วไปตามสายลม “ตอนข้ามาหาเจ้าข้าเดินผ่านตลาดมาด้วยล่ะ วันนี้ดูเหมือนจะมีงานเทศกาล เราไปเดินเล่นกันดีไหม?”

                เฟอร์นาทจับมือเล็กไว้อย่างทะนุถนอมพลางเดินนำไป “ขอโทษจริงๆนะเรเชล วันนี้ข้าติดธุระต้องเข้าวังน่ะ”

                “น่าเสียดายจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก ข้าไปเดินเล่นกับเตราก่อนก็ได้ ครั้งหน้าข้าจะได้พาเจ้าเที่ยวได้ยังไงล่ะ”

                “อืม” ชายหนุ่มมองหน้าคนรักด้วยสายตาอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรักใคร่

                แล้วความรักนั้นจะยืนยาวสักเพียงใดกัน?...

 

                “เฟอร์นาท”

                เรเชลเอ่ยเรียกขานชายหนุ่มเมื่อเดินเข้ามาถึงภายในคฤหาสน์แล้วไม่พบร่างสูงอย่างที่เคย

                “ขอโทษนะจ๊ะ เฟอร์นาทอยู่ที่ไหนเหรอ?”

                เมื่อมองแล้วไม่มีใคร ท่านหญิงจึงตัดสินใจเรียกถามจากสาวใช้แถวนั้นแทน

                “อุ้ย ท่านหญิงมาตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ ท่านลอร์ดอยู่ที่ห้องทำงานน่ะเจ้าค่ะ ข้าจะนำทางให้นะเจ้าคะ”

                “ไม่ต้องหรอกจ้ะ เดี๋ยวฉันเดินไปหาเขาเอง”

                เรเชลโบกมือลาสาวใช้คนนั้นก่อนที่ร่างเล็กจะเดินไปตามทางอย่างเชี่ยวชาญ เมื่อเธอมาถึงยังห้องทำงานที่ว่า หญิงสาวก็ค่อยๆเปิดประตูเบาๆ หวังจะเข้ามาทำให้เขาแปลกใจ และดูเหมือนโชคจะเข้าข้างเธอเสียด้วยเพราะเธอเห็นเพียงแผ่นหลังของเขาเท่านั้น

                “จ๊ะเอ๋ ทำอะไรอยู่เอ่ย”

                เรเชลโอบกอดเขาจากทางด้านหลัง ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อย ลนลานเก็บเอกสารในมืออย่างเร่งรีบ

                “เรเชล เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่”

                เฟอร์นาทจับมือเธอออกจากตัวเขาราวต้องของร้อน ท่าทีลนลานแปลกๆทำให้ท่านหญิงตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

                “ข...ข้ามาเมื่อครู่นี้เอง ข้ารบกวนอะไรเจ้ารึเปล่า?”

                “เจ้ากลับไปก่อนได้ไหม ตอนนี้ข้ากำลังยุ่งมาก”

                น้ำเสียงหงุดหงิดที่ข่มลึกแต่ไม่อาจะเล็ดลอดไปจากสายตาสร้างความปวดแปลบในหัวใจให้กับคนถูกไล่ เรเชลเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ ทว่าสายตาของเขาไม่ได้จับอยู่ที่เธอเหมือนอย่างเคย เฟอร์นาทก้าวเท้าจากไปอย่างรวดเร็วเมื่อเขาพูดจบ

                “ถ...ถ้าอย่างนั้นข้าจะมาหาใหม่วันหลังนะ”

                เรเชลแสร้งยิ้มตอบทั้งๆที่หัวใจดวงนี้กำลังบีบรัดราวกับมีเชือกที่มองไม่เห็นรัดรึงไว้โดยแรง แต่แล้วเมื่อสายตาหันไปยังโต๊ะทำงานของเขา ภาพหญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่คุ้นหน้าก็ทำให้โลกนี้ราวกับหมุนคว้างไปหมด เธอสัมผัสได้ถึงดวงตาที่ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

                เธออาจจะเข้าใจผิด...ภาพนั้นอาจจะเป็นภาพของท่านหญิงคนใดคนหนึ่งซึ่งเกี่ยวกับงานของเขาก็ได้

                “เจ้าไม่ต้องมาแล้วก็ได้” คำตอบเรียบเฉยทำให้หัวใจปวดร้าวหนักข้อขึ้น ท่านหญิงขบริมฝีปากล่างแล้วมองขวับไปยังชายหนุ่ม “เอาไว้ข้าจะไปหาเจ้าเองเมื่อข้าเสร็จจากงาน”

                ราวกับความเจ็บปวดทั้งหลายมลายหายไป เรเชลกะพริบตาถี่ๆไล่หยาดน้ำใสก่อนจะแย้มรอยยิ้มอย่างเคย

                “ตั้งใจทำงานนะเฟอร์นาท”

                “อืม”

 

                ภายในร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง เสียงเพลงบรรเลงขับกล่อมแผ่วเบาราวกับล่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์ บรรยากาศโดยรอบถูกเติมเต็มไปด้วยบรรดาลูกค้าชายหญิงซึ่งโดยมากมักจะมาเป็นคู่ ทว่าริมหน้าต่างด้านในสุดของร้านกลับมีหญิงสาวแสนสวยเจ้าของเส้นผมสีทองนุ่มนวลซึ่งมีดวงหน้างดงามราวเทพธิดากำลังทอดสายตาไปด้านนอกอย่างโศกเศร้า

                ตั้งแต่วันนั้นที่เขาห้ามไม่ให้เธอไปหา เขาก็ไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีกเลยเช่นกัน คำสัญญานั้นมันไม่มีความหมายอะไรกับเขา หรือเขาลืมเลือนมันไปแล้วเธอก็ไม่อาจะทราบ จนเมื่อวานนี้ที่เธอทนไม่ไหว ต้องไปหาเขาถึงคฤหาสน์เอง ก็พบเจอหญิงสาวซึ่งอยู่ในรูปคนนั้นกำลังนั่งดื่มชาอยู่ในสวนสวยซึ่งเป็นความทรงจำอันงดงามของเขาและเธอ

                ใบหน้าของเฟอร์นาทยามพูดคุยกับหล่อนช่างผ่อนคลายและอ่อนโยน ไม่ต่างอะไรกับสายตาที่เขาเคยมีให้เธอ ภาพเหล่านั้นมันช่างทิ่มแทงหัวใจยิ่งนัก เธอจึงเดินเข้าไปหาคนทั้งสอง ทว่านายทหารคนสนิทของเขากลับปราดเข้ามาห้าม...ทั้งๆที่เขาไม่เคยสั่งห้ามมาก่อน

                นายทหารคนนั้นบอกเพียงว่าจะไปตามท่านลอร์ดมาให้ และเมื่อเฟอร์นาทเดินออกมาพบเธอ ร่องรอยแห่งความอ่อนโยนที่มีทั้งหลายทั้งมวลก็จางหายไป ดวงตาสีน้ำเงินสวยกลายเป็นม่านหมอกอันอึมครึมเฉกเดียวกับใบหน้าที่เรียบตึง

                เมื่อเธอถามเขาว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นใคร เขาก็พูดเพียงว่าหล่อนเป็นลูกสาวเพื่อนสนิทของท่านดยุคเฟอร์นาดีผู้เป็นพ่อ ตอนนี้เขากำลังให้การต้อนรับอยู่ จึงขอให้เธอกลับมาก่อน

                และเธอก็ช่างเป็นหญิงสาวที่ว่าง่ายเสียเหลือเกิน เดินกลับมาราวกับเป็นผู้แพ้เสียอย่างนั้น...

                พลันดวงตาสีมรกตก็หันไปเห็นภาพชายหนุ่มหญิงสาวคู่นั้นทางด้านนอก มือเล็กบางเกี่ยวกระหวัดคล้องแขนเฟอร์นาทอย่างร่าเริง ใบหน้าที่ฉายแววความสุขเหลือล้นทำให้มือเล็กๆของเรเชลกำแน่นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว หัวใจปวดแปลบจนเธอยากจะควักมันออกมาเสียให้รู้แล้วรู้รอด ดวงตาร้อนผ่าวจนสัมผัสได้ถึงน้ำที่เอ่อคลออยู่

                และเมื่อทั้งสองเดินไปถึงบริเวณซึ่งไม่เป็นที่สังเกต ร่างสูงกลับโน้มลงประทับจูบแผ่วเบาอย่างรักใคร่ มันทำให้น้ำตารินไหลออกมาในที่สุด เรเชลมองที่แห่งนั้นอย่างนิ่งเฉยแม้ว่าทั้งสองจะเดินจากไปแล้วก็ตาม

                “ขอโทษนะครับ ที่นั่งตรงนี้ว่างรึเปล่า ขอผมนั่งด้วยคนได้ไหม?”

                เสียงทุ่มราวดนตรีไพเราะจากด้านหลังทำได้เพียงเรียกให้ดวงหน้าราวเทพธิดาหันไปหาอย่างช้าๆพร้อมรอยน้ำตาที่ไหลรินเป็นทาง เรย์เบิร์ทชะงักค้างไปนิดด้วยไม่คิดว่าจะได้เห็นใบหน้าราวกับคนใจสลายจากหญิงสาวตรงหน้า

                เรเชลที่เห็นหน้าชายหนุ่มปากสั่นระริกยามเอ่ย “พวกเขา...จูบกัน...เขา...หักหลักข้า...” ท่านหญิงสะอื้นไห้โดยไม่คิดจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาใดๆ เรย์เบิร์ทเห็นดังนั้นจึงรวบร่างบางเข้ามาสวมกอดหวังปลอบประโลม ไม่รู้ทำไมการที่เห็นใบหน้าเศร้าสร้อยของเธอ มันทำให้หัวใจดวงนี้ปวดแปลบจนต้องรั้งหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอด

                อ้อมกอดที่อบอุ่นและกว้างใหญ่ ทำให้ท่านหญิงร้องไห้หนัก เสียงร้ำไห้ที่แสนเศร้ามีเพียงเขาคนเดียวที่รับรู้มัน เธอเหนื่อยเหลือเกิน ทำไมการรักใครสักคนถึงได้เหนื่อยขนาดนี้นะ...

 

 

 

มุมตอบคอมเม้นต์

ไอกัลป์ครับจ๊อด > กินหมดแล้วอ่ะค่ะ ;)

bigbulb > ใช่รุยๆ อร่อย ชอบมากเลยค่ะ ><

Frienderlyna > ก็คงจะเปลืองล่ะค่ะ แต่เราก็เอามาประยุกต์ใช้เก็บของอย่างอื่นได้อีกเยอะแยะนะคะ ;) ส่วนเรื่องรถทัวร์ ก็อาจจะไม่ลัลล้าเท่าไหร่นะ 555

อาร์ค > เอิ่ม รถทัวร์ตีนผีสินะ 555 ตลาดน้ำสนุกมากกกก ถ้ามีโอกาสจะไปอีกให้ได้เลย ><

domifemty > มาทานด้วยกันมั้ยคะ ;)

เวล > สงสัยต้องเอนทรีต่อไปแล้วล่ะ เพื่อนยังไม่เอามาให้เลย งืมๆ

น้องเม > 555 ก็อยากโวยนะ แต่ช่างมันเถอะ เหอะๆ

Comment

Comment:

Tweet

ชอบตอนขึ้นต้นอ้ะ..! เป็นปลื้ม...
อยากได้เพื่อน... คำตอบเดียวกับตอนที่เราถูกถามว่าอยากได้อะไรเป็นของขวัญวันคริสต์มาสตอนป.4เลย ฮ่าๆๆ ถ้าได้เพื่อนอย่างนี้บ้างก็ดีสินะ..?

#6 By CheriAnra on 2011-05-05 15:27

สู้ๆคะ

#5 By domifemty on 2011-04-29 17:39

สงสารเรเชลอ่า~

#4 By Kimiko Rie on 2011-04-29 14:08

อ้าวๆ เฟอร์นาท เปิดตัวมาก็นอกใจแล้วเรอะ

ปักป้ายเชียร์เรย์เบิร์ท

เรื่องนี้เป้นโรแมนติกแฟนตาซีสินะงิ

#3 By : : sicha : : on 2011-04-29 01:15

*w*....
สู้ๆงิ...
รอไปงานเปิดตัวเล่มนี้นะงิ XD
me//สะบัดพู่ อร๊ายยยยย

ปล. เพิ่งสังเกต กล่องคอมเม้นต์มันปรับได้ กรี้ดดด 55555+

#2 By -:+Hell whalE+:- on 2011-04-29 00:53

จองเรย์เบิร์ทค่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

#1 By Kaowpunz on 2011-04-29 00:18